Mystic
Places

Strange
Artifacts

Ancient
Writings

Popular
Experts

Science
Mysteries

Related
Links

Site
Map

  You are here: world-mysteries.com » guest writers » Kazimierz Mazan 
  



      
Proportions of Atlantis 
by K. Mazan

Guest Writers  

 


PROPORCJA Z ATLANTYDY

Wyobraźnia człowieka to coś bardzo ważnego i trudnego do zdefiniowania. Powstają tam wizje i obrazy, często z pominięciem praw fizycznej materii, a z nich rodzi się motywacja i twórczy napęd do działania. Uważne obserwacje życia człowieka wskazują na to, że jego wyobraźnię samoistnie zasilają impulsy wewnętrzne i napływające z zewnątrz informacje. Produktom naszej wyobraźni potrafimy nadawać bajkowe, wirtualne kolory, umiemy je precyzyjnie analizować, a także wtłaczać w groźne burzowe chmury. Tam też powstają predyspozycje związane z tym, że w określonym czasie jesteśmy pogodni, dokładni,  konfliktowi i popełniamy błędy. Kieruje tym skomplikowany system, o potężnym zakresie działania,  który powoduje, że człowiek również potrafi odrywać się od swoich spraw codziennych,  rozpalać wyobraźnię elektryzującymi informacjami i ciekawością świata, która chyba nigdy nie będzie zaspokojona.

Do takich informacji należą między innymi Atlantyda, wiedza Dogonów i opisy początków naszego świata zawarte w kilku ważnych księgach. Platon opisał Atlantydę jako pięknie urządzoną przez Posejdona wyspę, położoną na otwartym morzu i otoczoną kręgami. 
Trzy były z wody a dwa z ziemi. Na pewno jeszcze długo będą trwały spory o to czy wszystkie,  tak liczne dobra materialne wyspy mogły być wzniesione ludzką ręką, bo wciąż brakuje archeologicznych dowodów na ich istnienie. Poświęćmy zatem więcej uwagi tym elementom opisu Platona, które nie są kwestionowane i być może są niedoceniane. 

Posejdon porobił na przemian z morza i ziemi pięć współśrodkowych kół. Platon pisze, że koła te, jakby cyrklem obrócił ze środka wyspy, ze wszystkich stron były jednakowo oddalone. 
Ich wymiary zostały również dokładnie opisane. Wynika z nich, że promień wyspy wynosił 2.5 stadionów (stadion miał około 185 metrów), a promień koła ostatniego 13.5 stadionów. Pozostałe koła środkowe też zostały zwymiarowane, ale zajmijmy się tylko proporcjami gabarytowymi tego opisu. Trudno wciąż powiedzieć w jakim celu Posejdon miałby tak precyzyjnie zataczać kręgi na otwartym morzu. 

Czy opowieść o Atlantydzie jest symbolem, skrótowym opisem jakiejś głębokiej wiedzy,  wyrażanym materialnymi formami? My dzisiaj wciąż tak bardzo lubimy nadawać symbole różnym gestom i przedmiotom, a nasi przodkowie symbolami opisywali to o czym wiedzieli, często być może nie rozumieli i niekiedy robili to zaskakująco precyzyjnie.

Na przykład afrykańskie plemię Dogonów od dawna posiadało wiedzę o budowie Syriusza,  którą dopiero później potwierdziły badania kosmosu. Nie znając pisma,  przekazywali z pokolenia na pokolenie posiadaną wiedzę i bogate tradycje,  posługując się graficznymi znakami, obrazami i metaforami. Według ich wierzeń życie na Ziemi pochodzi właśnie z Syriusza. W kierunku naszej planety wyruszyła załoga statkiem, który nazywali arką. 
W ich opisie jest przekaz,  który zwraca szczególną uwagę: kiedy arka schodziła,  przestrzeń to były cztery kąty, kiedy znalazła się na Ziemi, przestrzeń zamieniła się na cztery boki (My z Kosmosu-A.Mostowicz 1984 r). A my wciąż nie umiemy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego nasi przodkowie w tak wielu częściach świata budowali piramidy. Czy dzisiaj już wszystko wiemy o historii przekazywania takich informacji, które rozpalają ludzką wyobraźnię. 

 

Być może brak rozwiązań wielu zagadek jest spowodowany wielką niechęcią do obecności matematyki w popularnej publicystyce. Do tej matematyki, która w życiu codziennym służy nam taką praktycznością. 

 

Jakby już trochę pogodzeni z tą koniecznością, wróćmy do do starannie odmierzonych przez Posejdona kół. Promień koła największego był o 5.4 razy większy od promienia jednakowo z wszystkich stron otoczonej wyspy, a powierzchnia tego koła była o 29.16 razy większa od powierzchni wyspy. Druga liczba jest początkiem bardzo interesującego ciągu matematycznego,  przedstawionego po lewej strony tabeli. Wartości bardzo zbliżone występują w otaczającym nas kosmosie i nie tylko. Oto przykłady.

29.16 29.53  doby trwa miesiąc księżycowy
58.32 58.64  doby wynosi okres obrotu Merkurego wokól osi
87.48 87.97  doby wynosi okres obiegu Merkurego wokól Slońca
116.64 116.8 doby wynosi doba sloneczna Wenus
117 dni wynosi okres synodyczny Ziemi wzgledem Merkurego
145.8 146  dni wynosi okres obrotu Wenus wzgledem Ziemi 
144.5 doby trwa okres synodyczny Wenus wzgledem Merkurego
174.96 176    dni  trwa doba słoneczna Merkurego
...... ?
583.2 584    dni wynosi okres synodyczny Wenus względem Ziemi

Czas w tabeli określony jest w dniach-dobach ziemskich. Majowie, którzy swój precyzyjny kalendarz opierali na obserwacjach planety Wenus,  dzielili miesiąc na 20 dni. Mimo woli nasuwa się w tym miejscu jakieś skojarzenie z przedstawioną tabelą, ponieważ 20 x 29.16 = 583.2. Zastanawia również podobieństwo ciągu liczbowego od jakiego rozpoczynają się tablice funkcji trygonometrycznych tg-sin ,  przedstawione w następnej tabeli. 

0'

10'

20' 30' 40' 50' 60'
0, 0

0, 0029

0, 0058

0, 0087

0, 0116

0, 0145

0, 0175

Trudno jednoznacznie przesądzić,  czy geometria Atlantydy w jakimś stopniu nawiązuje do przedstawionych informacji. Podobieństwa w tabelach, rozpoczynające się od proporcji z Atlantydy,  są zbyt wyraźne aby ich nie zauważyć. Czy w tak wymownej postaci pojawia się ślad, którym warto pójść jeszcze dalej ? Liczba 5.4 stanowi połowę liczby 10.8 ,  która na stronie www.world-mysteries.com/kama.htm opisana jest jako moduł biologicznego zegara człowieka. Zebrane informacje o dużo większych parametrach kosmosu pozwalają zbudować wstępny model zegara kosmicznego z wykorzystaniem tej liczby. Informacje te są zawarte w opisach Wielkiego Wybuchu, powstania i wieku Układu Słonecznego, budowy Słońca,  precesji i ekspansji Wszechświata. 

 

W kilkanaście miliardów lat od Big Bangu wciąż jesteśmy w fazie będącej efektem tego wybuchu i pędzimy z narastającą prędkością w przepastne odchłanie kosmosu. Nie jest jeszcze znana odpowiedź na pytanie,  czy ta ekspansja będzie trwać wiecznie. Zdobyta przez naukę wiedza pozwala sądzić,  że jeżeli ilość materii wszechświata jest wystarczająca,  to siły grawitacji zatrzymają w odpowiednim momencie tę ucieczkę galaktyk we wszystkich kierunkach. Wszechświat zacznie się kurczyć aż do do całkowitego zapadnięcia i ....kolejnego Wielkiego Wybuchu. Dwaj astrofizycy Nicolas Prontzos i Michel Casse jeszcze w ubiegłym stuleciu opisywali taki scenariusz przewidując, że droga odwrotna od momentu zatrzymania się ekspansji Wszechświata do następnego Big Bangu będzie trwać około 65 miliardów lat. Następny wykres jest próbą zbudowania modelu czasowego z wykorzystaniem liczby 10.8 jako podstawowego modułu we Wszechświecie. 

 

Cosmic Clock

Liczba 1 na małym kole, gdzie jednostką jest jeden rok, oznacza okres 10.8 lat , który jest średnią długością cyklu aktywności słonecznej,  obserwowanej od kilku stuleci. Na wykresie Wolfa,  przedstawiającym liczbę plam na słońcu w tym około jedenastoletnim cyklu, można zaobserwować ponad sześćdziesięcioletnie okresy, w których rośnie w maximum liczba tych plam , a później maleje. Tak było na przykład w latach 1710 do 1780,  1900 do 1965. 
Na wykresie odzwierciedla tę obserwację liczba 2,  odmierzająca sześciokrotny,  wzrastający cykl aktywności słonecznej. 

 

Średnie koło, gdzie jednostką jest 200 lat opisuje rok platoński określany na podstawie obserwacji na około 25 780 lat. Jest to okres,  w którym oś ziemska zakreśla małe koło wokół bieguna ekliptyki. Na wykresie wynosi on 12 x 10.8 x 200 = 25 920 lat. 

 

Litera A na kole zewnętrznym oznacza początek Wszechświata. Litera B odmierza okres 10, 8 miliardów lat i zaznacza początek powstania Układu Słonecznego, a litera C pokazuje na tym wykresie jego aktualne miejsce. Jest to około 5 miliardów lat od momentu jego powstania. Ponieważ szacuje się,  że zapasy wodoru na Słońcu wystarczą jeszcze na ponad 5 miliardów lat,  literą D oznaczony jest czas zakończenia aktywnej i nieocenionej pracy naszej gwiazdy. Łączna aktywność słoneczna wyniesie 10.8 lat, a jej zakończenie wypadnie po upływie 21.6 miliardów lat od momentu powstania Wszechświata. Litera E odmierza 64.8 miliardów lat i oznacza moment odwrotu dla fazy jego rozszerzania się,  zapoczątkowanej Wielkim Wybuchem. Po upływie 129.6 miliardów lat Wszechświat wróci do opisywanego w tradycjach wielu cywilizacji małego punktu w skali kosmosu,  by znów odrodzić się w wichrach nowego Big Bangu.

 

W miarę napływu nowych informacji,  czasem korygujących dotychczasową wiedzę o warunkach życia na Ziemi i zewsząd otaczającym nas kosmosie, będzie poszerzać się baza danych, które zapewne pozwolą na wypełnianie wolnych pól kosmicznego zegara.


Kazimierz Mazan
10 października 2003 r.

E-mail : [email protected]
Web Site: http://www.tajkosm.nasznet.pl/

Copyright 2002 - 20011 by Kazimierz Mazan 
All Rights Reserved 
(wszystkie prawa zastrzeżone)

Reprinted with Permission.

Visit K. Mazan's Polish Web Site at: 
http://www.tajkosm.nasznet.pl/

 


PS: Interesting Coincidences

by the Editor

 

 

Mayan Calendar - End Dates 

There have been many projected dates for the ending of the Mayan calendar,  ranging from 1957 to 2050. The 2012 end-date was defined by the Thompson Projection. Thompson's projection used a day-by-day count to cross -reference the Mayan to the European calendar rather than a count of years. This bypassed the problem of year names in the Gregorian system. Jose & Lloydine agreed with Thompson's 2012 date. More importantly,  the 2012 date works with the hard facts evidenced by the accuracy of the July 26,  1992 Time Shift. Terence McKenna and Peter Meyer's Timewave Zero software that graphs time as a fractal demonstrates by graph the accuracy of the winter solstice of 2012 as the correct end-date of the Mayan calendar with graph anomalies appearing in the months of July.

Source: http://www.world-mysteries.com/sar_3.htm 

Sun Spot Cycle - Next Maximum

Predicting the behavior of a sunspot cycle is fairly reliable once the cycle is well underway (about 3 years after the minimum in sunspot number occurs [see Hathaway,  Wilson,  and Reichmann Solar Physics  151,  177 (1994)]). 

 

Prediction for the current Sunspot Cycle #23.
Image Source:
http://science.nasa.gov/ssl/pad/solar/images/ssn_predict_l.gif

According to that prediction,  solar activity for cycle 23 has already peaked (about July 2000). [...]  Thus extended cycle 23 should end ~2008.2 ± 0.7 year,  inferring a length for cycle 23 of 11.8 years. Because the difference between the end of extended cycles and that of sunspot cycles concentrates in an interval of ~0.7 to 1.3 years for recent cycles 15 to 22,  averaging ~1 year and having standard deviation of 0.3 year,  we anticipate that cycle 24 sunspot minimum will be ~2007.2 ± 1 year (at the 68% level of confidence).

Sources: 
http://astro.snu.ac.kr/~yun/pub/LiKJ02c.pdf
 
http://science.nasa.gov/ssl/pad/solar/predict.htm

Using this information and the fact that the mean sunspot cycle length is 11.1 years, it is easy to predict that the maximum of the next sunspot cycle will be  ~ 2012.75  ± 1 (~2007.2 + 5.55) year which is very close to the year 2012.

More Coincidences will be added soon.

 


Related Links

 

 

Copyright 2003-2011 by www.World-Mysteries.com